'Ik was op de dijk,' zegt Steef. 'En ik ben een eindje de mast in geklommen.' 'Dat is gevaarlijk,' zegt zijn moeder. 'Ik werd geroepen.' 'Door wie?' 'Aan de overkant riep iemand mij. Ik denk een meisje.' Eefje ziet iemand aan de overkant van de rivier. Ze roept. Het is Steef. Hij wil weten wie er naar hem roept. Hoe kunnen ze elkaar bereiken? Ontroerend verhaal over de onbevangenheid van twee kinderen en over hun vriendschap, onvoorwaardelijk, dwars over de rivier die hen van elkaar scheid...

Toen iedereen ons kwijt was is een hartverwarmend en tijdloos verhaal van journalist en schrijver Wouter Klootwijk, waarin een wereld wordt beschreven waar iedere lezer graag zou willen wonen. Soms brengt een ongeluk geluk. Zo leren Pom en Siem elkaar kennen: omdat hun vaders op elkaar botsen in het verkeer. Vanaf die dag zijn ze beste vrienden. Op een dag zien ze wel duizend vissen. Zo komen ze op een idee om de visvrouw te helpen. Maar de volwassenen luisteren niet. En dus gaan Pom en Si...

De vader van Luuk en Kaat is mosselvisser. In weer en wind spelen Luuk en Kaat in de haven. Drijfnat op de dijk zijn ze het gelukkigst – de zee is elke dag anders. Op een dag hangt Luuk zijn warme theefles aan een touwtje in het koude zeewater. Er steekt een storm op en Luuk en Kaat vergeten hun fles in de zee. Totdat ze maanden later zien dat ze per ongeluk iets heel bijzonders hebben ontdekt… 'Een subtiele lofzang op het eenvoudige, gewone leven.' – Bas Maliepaard in Trouw 'Klootwijk nee...

In het dorp waar Jet woont, kent iedereen elkaar. Als je iets wilt weten hoef je alleen maar naar die ene winkel: daar weten ze het antwoord op al je vragen. Lo is op vakantie in het dorp. Samen met Jet beleeft hij avonturen: ze redden een schaap, ze timmeren een ladder, ze klimmen in een boom. Dan ontmoeten ze Fien. Zij zit in een wagentje. Daar willen Lo en Jet ook graag in rijden. Als het wagentje stuk gaat, kan Fien niet meer terug naar huis. Maar daar weten Lo en Jet wel een oplossing...

'Hoe heet je?' vraagt de jongen. 'Geef me maar een naam, dan weet ik hoe ik heet,' zegt het meisje. De jongen kijkt naar het water. En dan zegt hij opeens. 'Je heet Vera.' 'Goed,' zegt het meisje. In De wind wijst de weg, geschreven door Wouter Klootwijk, vinden Jan en Vera elkaar in een wereld waarin iets ergs is gebeurd. Ze weten niet precies wat, maar er is geen olie meer, geen stroom en nergens zijn ouders te bekennen. Een bijzonder verhaal over vertrouwen in de natuur en in elkaar: al...

‘Ik was op de dijk,’ zegt Steef. ‘En ik ben een eindje de mast in geklommen.’‘Dat is gevaarlijk,’ zegt zijn moeder.‘Ik werd geroepen.’‘Door wie?’‘Aan de overkant riep iemand mij. Ik denk een meisje.’Eefje ziet iemand aan de overkant van de rivier.Ze roept.Het is Steef. Hij wil weten wie er naar hem roept.Hoe kunnen ze elkaar bereiken?Ontroerend verhaal over de onbevangenheid van tw...

‘Ik was op de dijk,’ zegt Steef. ‘En ik ben een eindje de mast in geklommen.’‘Dat is gevaarlijk,’ zegt zijn moeder.‘Ik werd geroepen.’‘Door wie?’‘Aan de overkant riep iemand mij. Ik denk een meisje.’Eefje ziet iemand aan de overkant van de rivier.Ze roept.Het is Steef. Hij wil weten wie er naar hem roept.Hoe kunnen ze elkaar bereiken?Ontroerend verhaal over de onbevangenheid van tw...