Ik krijg een hemdje dat tot net onder de navel reikt, en een onderbroek die tot aan de knieën doorgescheurd is. Er zit geen knoop meer aan vast. Nog een broek en een vestje in hopeloos dunne zebrastof, twee vodden om rond de voeten te draaien, een mutsje dat veel te klein is, een paar pantoffels met houten zolen. De afschuwelijkste karikatuur is er een schoonheid tegen. Ge moet uzelf goed in de ogen kijken om tot het besef te komen dat gij het zijt, want al het persoonlijke is verdwene...

Veiligheidsagenten die mensen in de woestijn droppen. Kustwachters die boten stukmaken en de opvarenden ervan achterlaten op open zee. Slavenmarkten met vluchtelingen. De verhalen die Flor Didden doorheen zijn boek verweeft verbijsteren. Sinds de start van de 'Europese vluchtelingencrisis' is het geweld aan onze buitengrenzen, en in landen ver weg die het vuile werk voor ons opknappen, geëxplodeerd. Tegelijk neemt de nood aan arbeidsmigratie toe, in een Europa dat steeds meer handen tekort...